บางมุม
.
.
ใครหลายคนรู้จักความรัก
ทว่า! รู้จัก..ใช่ว่า..จะเข้าใจ
.
.
เราเรียนรู้ที่จะรัก
แต่ใช่ว่า..เราจะเข้าใจ ความรัก
.
.
เป็นความจริงที่ว่า...วันและคืนที่เรียนรู้ผ่านกาลเวลา
ทำให้คนสองคนเข้าใจกันมากขึ้น...
แต่วันและคืนที่ผ่านพ้น
ก็ทำให้คนสองคนเข้าใจกันน้อยลง...
ต่างกับความคาดหวัง..
และ..การเรียกร้องระหว่างกัน
ที่กลับจะมีสูงขึ้นและสูงขึ้น..
.
.
และบางที..
เราก็เลือกที่จะทำร้ายกันและกัน
ด้วย...ความรัก...ระหว่างเรา
.
.
ตามวันและคืนที่ล่วงผ่านตามกาลเวลา
ถ้าเราตอบหัวใจของเราแท้จริง..
ความรัก...ก็แท้จริงเช่นกัน
และความรัก...ก็จะอยู่เช่นนั้นเสมอ!!
เพราะบางทีความสุขที่แท้จริงของ
"ความรัก"
คือ...การได้รักมากกว่าการถูกรัก
และในทุกๆการค้นหา ก็ไม่จำเป็นเสมอไป
ที่จะต้องค้นพบ...
.
.
ถ้าเรารู้จักที่จะให้เกียรติความรัก..
ความรักก็จะให้เกียรติเราเช่นกัน..

ฝนตก
.
.
มันทำให้ชุ่มชื่น
ลองออกไปพบกับบรรยากาศภายนอก
สัมผัสกับหยาดน้ำฝน
ประกอบสายลมที่พัดผ่าน
.
.
ทำให้ร่างกายเริ่มหนาวสั่น
อ่อนล้าไปหมด
สองมือที่ชา เหี่ยวและซีด จากการตากน้ำฝน
และใบหน้าที่เต็มไปด้วยความอุ่นของหยดน้ำตา
ที่ไหลออกมามากมายไม่แพ้หยาดน้ำฝน
ที่กระหน่ำสาดซัดเข้ามาในจิตใจได้มากมายขนาดนี้
.
.
ร่างกายที่อ่อนแอ
เพราะหัวใจที่อ่อนล้า
ไม่ใช่จากหยาดน้ำฝน
หากมันมาจากหยดน้ำตานั้น
ความเปียกชื้นของพื้นยามฝนตก
มันช่างเหมาะเสียนี่กระไร
ขอนั่งตากฝนคนเดียวซักพัก
อยู่ท่ามกลางสภาพอากาศอันโหดร้าย
ที่พร้อมจะพรากชีวิตออกไปได้ทุกเมื่อ
พร้อมแล้ว...พร้อมที่จะเผชิญหน้ากับมัน
.
.
วันเวลาผ่านพ้นไปสามปีแล้ว
สามปีแล้วนะ...ที่เราไม่ได้เจอกัน
สามปีแล้วนะ...ที่เราห่างกัน
ยังจำวันนั้นได้ดี
วันที่เราแยกจากกัน
มันทำให้ใจยอมรับไม่ได้
เห็นฝนตกลงมาแล้วอยากกลับไปทำอย่างเก่าอีก
แต่จะทำไปทำไม...???
ทำไปไม่ได้อะไร
ในเมื่อเธอไม่มีวันที่จะกลับมา
เราก็ต้องอยู่ของเราอย่างนี้ต่อไป
นับวันฟ้าฝนจะยิ่งรุนแรงขึ้นทุกที
ทำให้เราคิดได้ว่า
อย่ามาเสียเวลาทำอะไรที่ไม่จำเป็นให้กับสิ่งที่ผ่านไปเลย
มันไม่ได้อะไร